hac

Duayı önemsemeyenler, ibadeti önemsemeyenlerdir

 Kur’an’da 14 yerde soru ve cevap zikredilmiştir

Duanın önemini anlamak için, Kur’an’daki şu âyeti düşünmek yeterli olacaktır.

“Kullarım, beni senden sorarlarsa, (bilsinler ki), gerçekten ben (onlara çok) yakınım. Bana dua edince, dua edenin duasına cevap veririm. O halde, doğru yolu bulmaları için benim davetime uysunlar, bana iman etsinler.” (Bakara 186)

Cenab-ı Allah, kitabının on dört yerinde soru ve cevabı zikretmiştir ki bunların bazısı:

“Ey Muhammed! Sana ruhtan soruyorlar. De ki…” (İsrâ 85),

“Ey Muhammed! Sana dağların kıyametteki halini sorarlar. De ki…” (Tâhâ 105)

“Ey Muhammed! Sana kıyametten sorarlar, ne zaman kopacak? diye. De ki…”(A’râf 187) gibi itikatla; bazısı da:

“Ey Muhammed! Sana neyi infak edeceklerini soruyorlar. De ki…”(Bakara 215)

“Ey Muhammed! Sana içkiden ve kumardan soruyorlar. De ki…” (Bakara 215) gibi ibadetle ilgilidir.

Bunların cevapları da üç şekilde gelmiştir: Çoğunda yerinde buyurulmuştur ki, bu da cevabın çabukluğuna ve hemen tebliğine tenbih vardır.

Üçüncüsü de dua hakkındaki bu âyettir ki burada: “Kullarım sana benden sordukları zaman…” âyetinde veya diye açıkça söylenmeyerek cevabında doğrudan doğruya “Ben yakınım.” buyurulmuş, vasıta kaldırılmış, yakınlık da duaya icabetle açıklanmıştır ki bunda büyük bir incelik vardır.

Cenab-ı Allah, duada kulu ile kendisi arasına bir vasıtanın girmesini istemiyor ve sanki diyor ki: “Kulum, vasıtaya dua vaktinden başkasında muhtac olabilirse de, dua vaktinde benimle onun arasında vasıta yoktur.”

“Ben yakınım” buyurulup “kullarım bana yakındır” buyrulmaması da gayet anlamlıdır. Bu bakımdan yakınlık kul tarafından değil, Allah tarafındandır. Şimdi bu iki nükte düşünülürse, şu gerçeğe erilir ki dua eden kimsenin gönlü, Allah’tan başkasıyla meşgul olduğu müddetçe gerçekten dua etmiş olmaz. Allah’tan başka şeylerin hepsinden uzak olduğu vakit de Hakk’ın birliğinin marifetine dalar. Bu makamda kaldıkça kendi hakkını düşünme ve insanlık nasibini talepten kaçınır, bütün vasıtalar kaldırılır ve o zaman Allah’ın yakınlığı hasıl olur. Çünkü kul, kendi arzusuna yönelik olduğu sürece Allah’a yaklaşamaz, o arzu engelleyici bir vasıta olur. Bu, kaldırıldığı zaman ise: “Ben işimi Allah’a bırakıyorum. Şüphesiz ki Allah kullarını görür.” (Ğâfir 44) âyetindeki havale, tam bir samimiyetle ortaya çıkmış bulunur.

Göz, Hakk’ın gözü olarak görür; kulak, Hakk’ın kulağı olarak işitir; kalb Hakk’ın aynası olarak bilir, duyar, ister. O zaman milyonlarca sebeplerin, asırlarca zamanların yapamadığı şeyler, Allah’ın dilemesi hükmüyle, “ol” demekle oluverir.

İşte dua, böyle bir yakınlık vasıtasıdır ve dolayısıyla ibadetlerin en üstünüdür.

Duayı önemsemeyenler, ibadeti önemsemeyenlerdir

Nitekim Peygamber (s.a.v.) Efendimiz: “Dua, ibadetin özüdür.” buyurmuştur. Diğer bir hadis-i şerifte ise: “Dua ibadetten ibarettir.” diyerek: “Bana dua ediniz ki, size icabet edeyim.” (Mü’min 60) âyetini okumuştur.

Dikkat edilirse görülür ki duayı önemsemeyenler, ibadeti önemsemeyenlerdir. Bunlar ise Allah’ın yakın olduğunu ve duaya cevap verdiğini bilmeyen ve hatta Allah’a ortak kabul edenlerdir. Bunlar, Hakk’a yalvarmaktan kaçınırlar da yaratıkların takdirine kavuşmayı cana minnet bilirler” (1)

  • Elmalılı M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’an Dili, C.2 S.10-12

 

Yorum Yap

*

Next ArticleDualarımız Fiili Olmalıdır